Wprowadzony do służby: krótko przed rokiem 2266

Spis treści 1 Dane techniczne 2 Dane spekulatywne 3 Historia projektu 4 Konsekwencje

Dane techniczneEdytuj

• Wymiary:
  • Długość: 131 lub 192 m
  • Szerokość: 180 m
  • Wysokość: 51 m
• Liczba pokładów: 5
• Uzbrojenie: wyrzutnia broni plazmowej
• Systemy dodatkowe:
  • podwójny system autodestrukcji [głowica jądrowa],
  • urządzenie maskujące

Dane spekulatywneEdytuj

Jak spekuluje Instytut Daystroma okręty tej klasy służyć musiały w latach 2266 - 2275, lecz niektóre mogły pozostać w służbie nawet do 2305 roku. Masa miała wynosić 200.000 ton metrycznych. Załoga 150 osób. Pojedyncza wyrzutnia broni plazmowej ma być ekwiwalentem 20 wyrzutni torped fotonowych. Instytut obliczył, iż moc osłon mogła sięgać 40.500 Tera Dżuli. Pojedyncza warstwa pancerza z lekkiego monotanium, strukturalne pole integracyjne niskiego poziomu. Dla prędkości, Instytut proponuje prędkość przelotową warp 3,5, prędkość maksymalną warp 3,6, a awaryjnie warp 4 przez 2 godziny (Prędkości podane w starej skali warp.) Przewidywany czas wykorzystania - 30 lat. Ogromne zapotrzebowanie energetyczne urządzenia maskującego uniemożliwiało wykorzystanie systemów uzbrojenia i napędu warp. Prosty impulsowy generator fuzyjny nie mógł zapewnić dostatecznej ilości energii, zaś ilość przewożonego paliwa okazała się niewystarczająca. Te wady zadecydowały o słabości klasy okrętów w porównaniu do federacyjnego projektu klasy Constitution. Unikalna broń w postaci kierowanej torpedy plazmowej (plazma z układów EPS umieszczana w polu siłowym miała olbrzymią siłę niszczącą oraz prędkość, jednakże charakteryzowała się ograniczonym zasięgiem.

Historia projektuEdytuj

Pierwszy okręt tej klasy, określony jako okręt flagowy floty Pretora, wysłany został w ramach pierwszego testu na terytorium Federacji. Jednostce udało się zniszczyć kilka federacyjnych posterunków zanim została przechwycona przez USS Enterprise. Urządzenie maskujące uniemożliwiało co prawda namierzenie okrętu, jednakże czujniki ruchu Enterprise potrafiły sporadycznie wykrywać zniekształcenia tła wytwarzane w procesie maskowania. Po długotrwałej walce prototyp został unieruchomiony i dowódca postanowił zniszczyć okręt.

KonsekwencjeEdytuj

Porażka prototypu skłoniła dowództwo sił romulańskich do oparcia swej floty na klingońskich ciężkich krążownikach typu D-7. Te okręty już rok później stały się głównymi jednostkami floty romulańskiej.