Wikia

Memory Alpha

Klingoni

Dyskusja0
969stron na
tej wiki
Plik:Sirella2374.jpg
Kor, 2266

Klingoński dowódca na Organii.

Plik:Klingonscript.GIF
"Dla Klingona honor znaczy więcej niż życie!"Kurn

Klingoni (po klingońsku: tlhIngan) są humanoidalną rasą wojowników pochodzącą z planety Qo’Nos, (wymawia się Kronos), która należy do klasy M. Stanowią jedną z największych potęg Drogi Mlecznej; są dumni, szanującą tradycję, ponad wszystko ceniącą honor i walkę. Ich kultura, cechująca się agresywnością pozwoliła na zbudowanie ogromnej potęgi militarnej, powszechnie szanowanej w całym kwadrancie Alfa. Wierzą oni zarazem, iż Klingon potrafi spojrzeć przeciwnikowi w oko i zauważyć wszelkie zamiary morderstwa.

Historia i Polityka Edytuj

Kahless

Klon imperatora Khalessa

Klingon cranial ridges dissolve

Znikający klingoński karb czołowy

Imperium Klingońskie zostało utworzone około IX w.n.e. przez Khalessa Niezapomnianego, który to przeprowadził wiele reform, włączając w to zjednoczenie całej populacji, poprzez zabicie tyrana Molora. Khaless stał się w społeczeństwie klingońskim niemalże bóstwem, a wiele elementów ich kultury zostało zaczerpniętych z jego życia. (TNG: „Prawowity następca”)

Nawiązując do wczesnego szkicu prawowitego następcy Data podał dokładną datę śmierci Khalessa: stało się to 1,547 lat temu (licząc od 2369), czyli w AD 822. Również nawiązując do DS9: „Żołnierze Imperium”, możemy stwierdzić, że ziemski rok 2373 zbiega się z rokiem 999 Kahless’a.

Epos wojownika jest ważną częścią społeczeństwa Klingońskiego już od czasów Khaless'a, lecz oblicze militarne stało się bardzo istotne dopiero na początku XXII w. Wcześniej społeczeństwo na Qo'Nos było zbalansowane, kasta wojowników zyskała zaś władzę, gdy Klingoni przez resztę świata zaczęli być postrzegani jako "rasa wojowników" (ENT: „Złamany łuk”, „Sąd”)

Kligoni swojemu agresywnemu wyglądowi zewnętrznemu zawdzięczają słabe relacje z innymi rasami już po ich rozpoczęciu ekspansji w kosmosie. Jako, że światy należące do Imperium były ubogie w surowce, Klingoni utworzyli niemalże doktrynę, opierającą się na konieczności ekspansji i podbijaniu w imię przetrwania. Ich relacje z ludźmi i Zjednoczoną Federacją Planet były chwiejne od samego początku. Dzięki katastrofalnemu pierwszemu kontaktowi pomiędzy oboma rasami, wykształciła się rywalizacja i częste konflikty w przyszłości.(TNG: „Pierwszy kontakt”),

W roku 2154, Klingoni uzyskali dostęp do ludzkiego materiału genetycznego (Augmenta) i starali się dostosować jego udoskonalenia, by się wzmocnić. Nieprzewidzianym efektem ubocznym był zanik klingońskich karbów czołowych.

Eksperymenty potwierdziły zwiększenie siły i inteligencji, lecz wkrótce ścieżki nerwowe zaczęły degradować się, a 'króliki doświadczalne' umierały w agonii. Jeden osobnik, zarażony levodiańską grypą, który został poddany modyfikacji DNA, spowodował rozprzestrzenienie się fatalnej w skutkach plagi mutagenicznej, która wkrótce dosięgła całego Imperium. W jej pierwszej fazie Klingoni utracili karby czołowe i stali się podobni do ludzi.

Dzięki pomocy klingońskiego naukowca o imieniu Antaak, dr Phlox z ziemskiego okrętu gwiezdnego "Enterprise" zdołał znaleźć lek, który powstrzymywał atak wirusa w jego pierwszej fazie. Zachowane zostały jednakowoż niewielkie zmiany związane z manipulacją genetyczną - związane były one z uzupełnieniem emocji Klingonów, zaczęli oni np. odczuwać strach. Nie udało się jednak osiągnąć fazy drugiej, którą charakteryzowały zwiększona siła, szybkość czy wytrzymałość. Miliony Klingonów zostały zmienione - nawet nowonarodzone dzieci posiadały już znamiona wirusa. (ENT: „Cierpienie”, „Rozbieżność”)

Wirus musiał zostać zwalczony przed 2273 r., gdzie widzimy Klingonów z karbami podczas wydarzeń ukazanych w Star Trek: The Motion Picture. Widzimy także innych Klingonów, jak np. Kang (brak karbów w TOS: „Dzień gołębia” więc posiadał wirus. Widzimy go później już z charakterystycznym, klingońskim czołem w VOY: „Retrospekcja” - musiał zatem być po kuracji. Trzeba jednak zauważyć, że owe karby mogły zostać wszczepione chirurgicznie.
Jest także możliwe, że na początku leczenie dało Klingonom pojedynczy karb idący od czubka nosa przez czoło, następnie zaś udoskonalono je i przywrócono formę oryginalną. Spekulacje te biorą się stąd, iż wielu Klingonów przez cały okres XXIII w. posiadało raczej małe karby (jak np.Chang, Kord, czy Azetbur). Oczywiście mogą to być różnice pomiędzy podrasami klingońskimi.
Sugerowano także, iż choroba atakująca Klingonów widzianych w VOY: „Proroctwo”, zwana Nehret, jest modyfikacją levodiańskiej grypy. Doktor zdołał wyleczyć Nehret używając komórek córki B'Ellany Torres która była pół-człowiekiem, pół-klingonem; można zatem wnioskować, iż podobna metoda została użyta do wyleczenia reszty populacji.

Klingoni byli najwyraźniej tak zażenowani wynikiem ich nieudanej próby w dziedzinie inżynierii genetycznej, iż zdecydowali nie rozmawiać o tym wypadku z innymi rasami. Wobec tego faktu, wiedza ogólna o zmianie klingońskiej pozostała zapomniana przez większość galaktyki. W XXIV w. przyczyna gładkich czół wśród przedstawicieli rasy z planety Qo'Nos (obserwowanych jeszcze sto lat wcześniej) została niemal całkowicie zapomniana; sami zaś Klingoni zbywali obcych, twierdząc, iż "Nie dyskutują o tym z istotami z zewnątrz Imperium" (ENT: „Cierpienie”, „Rozbieżność”; DS9: „Tryblity po raz drugi”)

Spekulowano także, że wydarzenia z Zimnej Wojny Temporalnej zmodyfikowały "oryginalną" linię czasu gwiezdnej historii. Nawiązując do tej teorii, pierwszy kontakt pomiędzy Ziemią a Klingonami powinien wydarzyć się podczas kryzysu Augmeńskiego w 2154, lecz Zimna Wojna Temporalna wywołała efekt kaskadowy, co w efekcie doprowadziło do przedwczesnego kontaktu w roku 2151.

W 2223 relacje pomiędzy Federacją a Klingonami zaostrzyły się, dochodząc ostatecznie do stadium otwartej wrogości. (Star Trek VI: Nieodkryta Kraina; TNG: „Pierwszy kontakt”)

Przewlekający się kryzys w stosunkach pomiędzy Imperium a Federacją wciąż rósł na sile, by ostatecznie doprowadzić do bitwy o Donatu V, w pobliżu planety Shermana w roku 2245 i przekształcić się w konflikt zwany później pierwszą wojną federacyjno-klingońską w roku 2267. Została ona szybko zakończona dzięki interwencji Organian (TOS: „Problem z Tribblet'ami”). Przez kilka kolejnych dekad, nie bez problemów utrzymywano pokój; był on jednak łamany w krótkich okresach, podczas których dochodziło do gwałtownych konfliktów (Star Trek III: w poszukiwaniu Spocka; Star Trek V: Ostateczna Granica). Prawdziwy i trwały układ pokojowy podpisano w roku 2293; zaakceptowano wówczas Traktat Khitomerski dzięki wysiłkom kanclerza Gorkona oraz kapitana Gwiezdnej Floty James'a T. Kirk'a (Star Trek VI: Nieodkryta Kraina). Odtąd, pomijając krótkie okresy ochłodzenia stosunków (patrz: Druga wojna federacyjno-klingońska), Federacja i Imperium stanowiły sojusz, co widać zwłaszcza podczas wojny z Dominium (DS9: „Pożoga”).

Warto zauważyć, że gra Starfleet Academy odkrywa przed nami nieznane elementy konfliktu federacyjno-klingońskiego i wydarzenia prowadzące do Konferencji Khitomerskiej. W grze kilka potyczek pomiędzy owymi mocarstwami doprowadza do odkrycia faktu, iż obca siła stoi za podsycaniem wrogości - staje się to podstawą do późniejszych rozmów na Khitomerze.
Plik:Qonosfire.jpg

Relacje Klingonów z Romulanami były bardzo niestabilne. Krótkotrwały sojusz i wymiana technologii wprwdzie istniał, jednakowoż Romulańskie Imperium Gwiezdne zwykło uważać Klingonów za swego "śmiertelnego wroga" przynajmniej od XXIII w. Sporadyczne ataki romulańskie przeciw klingońskim koloniom (patrz: masakra Khitomerska) i interwencje w wewnętrzne sprawy Imperium (patrz:Klingońska wojna domowa) powodowały ciągły spadek zaufania tychże dwóch ludów. (TNG: „Za grzechy ojca”, „Zadośćuczynienie II”)

W alternatywnym wszechświecie, Klignoni byli założycielami sojuszu klingońsko-kardasjańskiego, zwanego także po prostu Sojuszem. (DS9: „Po drugiej stronie lustra”)

Według Danielsa, Klingoni dołączyli do Federacji w XXVI w. (ENT: „Azati Prime”)

Społeczeństwo Edytuj

"Nawet bedąc pijanymi, Klingoni wciąż pozostają jednymi z najlepszych wojowników w galaktyce"

Doktor

Podział społeczeństwa klingońskiego był dosyć skomplikowany. Przed jego upadkiem w połowie XXII w., a następnie ponownie pod koniec XXIII w., opierał się on na feudalnym systemie, zorganizowanym wokół tradycyjnych Domów i szlachetnych rodowodów, do których należała większa część populacji. "Wielkie Domy" posiadają reprezentantów w Klingońskiej Wielkiej Radzie, której przewodniczy Kanclerz.

Zanik kultury klingońskiej jest demonstrowany przez samych jej przedstawicieli. Przestali oni bowiem dbać o swoje bronie, nieraz do takiego poziomu, iż pokryła je rdza (ENT: „Maruderzy”), a nawet zaniedbywali własny honor (ENT: „Sąd”). W jakiś czas po tragicznej epidemii, która dotknęła Imperium Klingońskie, nowy reżim przejął władzę i obrócił je w państwo faszystowskie trzymające kontrolę nad wszystkimi poddanymi (TOS: „Misja miłosierdzia”). Stare tradycje zaczęły powracać w drugiej połowie XXIII w. i na początku XXIV w.

Mężczyźni zgodnie z tradycją dominowali w życiu publicznym Imperium, zajmując wszystkie kluczowe stanowiska polityczne i wojskowe (zdarzały się rzadkie wyjątki). (TNG: „Zadośćuczynienie”) Szlachetny wyjątek uczyniono wobec Azetbur, pozwlając jej obejmując urząd Kanclerza po śmierci jej ojca, Gorkona w roku 2293. (Star Trek VI: Nieodkryta Kraina) Kobiety w owym społeczeństwie zajmują się sprawami codziennymi domów i ich finansami (DS9: „You Are Cordially Invited”); są traktowane na równi z mężczyznami we wszelkich sprawach wyłączając dziedziczenie oraz politykę. Prawo zabrania im zasiadania w Wielkiej Radzie oraz bycia głową Domu, chyba, że posiada ona odpowiedni majątek, a ród nie posiada męskiego następcy.

Społeczeństwo Klingońskie opiera się na systemie reputacji rodzinnej i honoru. Tradycja była integralną częścią ich życia, wobec czego zerwanie ze świętymi prawami było postrzegane jako ciężki grzech całej społeczności, który nie może być łatwo zapomniany. Utrata honoru jednego członka powoduje skazę na całym rodzie na siedem pokoleń. Więzy krwi i relacje także są traktowane poważnie przez każdego 'prawdziwego' Klingona. (TNG: „Zacząć od nowa”)

Jedną z najważniejszych części tradycji klingońskiej są momenty przełomowe w życiu osobnika, lub w historii Imperium. Jednym z najważniejszych obrzędów jest Rytuał Sukcesji, który przyszły Kanclerz musi przejść. Całość nadzoruje Arbiter (Kapitan Jean-Luc Picard nadzorował wybór Gowrona). Przed rozpoczęciem rytuału, konieczny jest inny obrzęd dotyczący potwierdzenia śmierci poprzedniego lidera Imperium - znany jako Ceremonia Sonchi (TNG: „Spotkanie”). Każdy klingoński wojownik musi także przejść Rytuał Wstąpienia, by być uznanym za w pełni dorosłego (TNG: „Czynnik Ikara”). Klingoni są zarazem bardzo przywiązani do własnego terytorium; według pierwszego znanego Klingońskiego językoznawcy, nie ma takiej rzeczy jak "mało ważny zakątek Imperium Klingońskiego" (ENT: „Bounty”)

Fizjologia Edytuj

Klaang

Typowy klingoński samiec

Najbardziej wyróżniającym elementem klingońskiej anatomii (wyłączając osobników zarażonych wirusem Augmenta) są karby czołowe.

W większości wypadków Klingoni są więksi i silniejsi fizycznie od ludzi, jednakowoż znacznie gorzej znoszą niskie temperatury (VOY: „Podmiana”); (DS9: „Zmiana Serca”). Spock powiedział kiedyś, że Klingonom brakuje kanałów łzowych, jenak jedna z legend głosi, iż dawniej z klingońskich łez powstał cały ocean. (Star Trek VI: Nieodkryta Kraina; TNG: „Pierworodny, Część II”)

Utleniona klingońska krew w atmosferach planet klasy M, zazwyczaj ma barwę czerwoną, jednakowoż w Star Trek VI: Nieodkryta Kraina ma ona kolor fioletowy. Jest możliwe, że w normalnych warunkach posiada ona właśnie taki kolor - można o tym wnioskować po słowach wypowiedzianych przez Worfa w Nieodkrytym Państwie, gdy porównywał osocze ludzkie z klingońskim, po postrzeleniu półkownika Westa, udającego Klingona. Z drugiej jednak strony, wyłączając wyjątek jakim jest Star Trek VI, krew Klingonów zawsze posiadała barwę czerwoną, włączając w to Star Trek VII: Pokolenia oraz wiele epizodów z telewizyjnej serii Star Treka. Kolor różowy może być także wynikiem zerowej grawitacji.
Marab's anatomy

Anatomia Klingona dotkniętego wirusem Augment’a

Klingon anatomy small

Anatomia Klingona nie dotkniętego wirusem Augment'a

Wewnętrznie, Klingońska anatomia znacząco różni się od ludzkiej. Posiadają oni bowiem wiele organów zapasowych, które zwą brak'lul - pozwala im to odnosić poważne rany na polach bitew bez znacznego ryzyka śmierci. Klatka piersiowa chroniona jest przez dwadzieścia trzy żebra, wewnątrz zaś znajdziemy dwie wątroby, ośmio komorowe serce, trzy płuca, kilka żołądków a nawet zapasowe ścieżki nerwowe. Niektórzy genetycy uważają, że dodatkowe organy jak np. trzecie płuco wyewoluowały, by dać Klingonom dodatkową siłę na polu bitwy. Wbrew pozorom, przedstawiciele tej rasy posiadają zaledwie niewielką wiedzę na temat własnej biologii, a ich medycyna stoi na relatywnie niskim poziomie - czego główną przyczyną są wojownicze tradycje; ranny Klingon winien wyzdrowieć o własnych siłach, zginąć lub przejść rytuał hegh'bat, będący formą rytualnego samobójstwa. (TNG: „Etyka”; VOY: „Rodowód”)

Ciąża klingońska w normalnych warunkach trwa trzydzieści tygodni, jednak w wypadku mieszania ras zazwyczaj jest krótsza. Prawdopodobieństwo poczęcia dziecka klingońsko-ludzkiego są zdecydowanie niewielkie, jednak nawet gdy dojdzie ono do skutku, istnieje pewne ryzyko załamania się metabolizmu owej 'hybrydy', co z kolei niemal na pewno skutkuje poronieniem. Klingoński genom w większości wypadków pozostaje dominujący przez kilka pokoleń, zatem dzieci, których jedno z rodziców było choćby pół lub nawet ćwierć Klingonem, z dużą dozą prawdopodobieństwa będzie posiadać karby czołowe. (VOY: „Rodowód”)

Klingoni posiadają prążkowany kręgosłup, klatkę piersiową oraz stopy (TNG: „Etyka”; DS9: „Synowie Mogha”; ENT: „Złamany łuk”). Po narodzinach niektórzy przedstawiciele tego gatunku doświadczają widocznego skrzywienie kręgosłupa - wówczas niezbędna okazuje się operacja korekcyjna. "Defekt" ten występuje zwłaszcza wśród klingońskich kobiet. Na szczęście, lekarze federacyjni są w stanie pomóc dotkniętemu tym schorzeniem jeszcze w łonie matki, przy pomocy inżynierii genetycznej. (VOY: „Rodowód”)

Dzieci klingońskie dojrzewają znacznie szybciej, niż ludzkie. Po pierwszych urodzinach wyglądają one jak ziemskie czterolatki. Ukończywszy osiem lat, osiągają pełnoletność (TNG: „Zacząć od nowa”; DS9: „Synowie i córki”). By stać się dorosłym, dziecko klingońskie musi przejść rytuał dojrzewania, zwanyjak'tahla (Star Trek IX: Rebelia). Podobnie jak inne ssaki, klingońskie kobiety karmią swoje dzieci piersią (TNG: „Sprawa honoru”).

Klingoni mają tendencję dożycia ponad sto pięćdziesiąt lat; nawet owi starcy są wciąż zdolni do walki (DS9: „Przysięga krwi”)

Doktor Julian Bashir zauważył raz sarkastycznie, iż odór produkowany przez Klingonów przypomina "wanilię z odrobiną lilii". (DS9: „Tryblity po raz drugi”)

Religia i tradycja Edytuj

KlingonDeathRitual

Klingoński rytuał śmierci

Rytuały są bardzo ważnym elementem kultury klingońskiej. Mimo, iż lud ten nie jest wyjątkowo religijny, wierzą oni, iż bogowie istnieli, jednakowoż zostali zabici przez samych klingońskich wojowników. Po śmierci, według ich wierzeń, duch opuszcza ciało, które pozostaje jedynie pustą skorupą (VOY: „Emanacje”). Podczas klingońskiego rytuale śmierci umierający musi krzyczeć, by oznajmić zaświatom, iż wojownik klingoński przybywa (TNG: „Blask chwały”; DS9: „Łzy Proroków”). Czasami, podczas pogrzebów śpiewa się swoisty lament, lub też przyjaciele zmarłego siedzą przy jego ciele, by chronić je przed drapieżnikami; praktyka ta zwana jest ak'voh (DS9: „Statek”).

Ponadto, Klingon, który nie jest dłużej zdolny do walki i prowadzenia życia jako wojownik, ma obowiązek popełnić hegh'bat, czyli rytualne samobójstwo. Tradycja nakazuje, by honory wówczas czynił najstarszy syn lub najbliższy przyjaciel - zadaniem owej osoby jest jedynie podać nóż umierającemu Klingonowi, by ten mógł go wbić sobie w serce (TNG: „Etyka”)

Zaświaty Klingonów dzielą się na dwa miejsca; pozbawieni honoru zostają zabrani do Gre'thor na pokład okrętu zmarłych, dowodzonego przez Kortara, pierwszego Klingona. Według legend, to właśnie on zabił bogów, którzy go stworzyli, za co karą była wieczność w Gre'thor. Będąc tam, 'skazańcy' obserwowani są przez Fek'lhr, istotę podobną do Klingona, którą można porównać do ludzkiego diabła; Kang jednakowoż stwierdził, iż Klingoni nie wierzą w diabła (TNG: „Cyrograf”; VOY: „Barge of the Dead”; TOS: „Wojna i pokój”).

Zmarli honorową śmiercią powinni zaś trafić do Sto-vo-kor, gdzie oczekuje ich Kahless (TNG: „Blask chwały”, „Prawowity następca”; VOY: „Barge of the Dead”).

Wśród klingońskich rytuałów znajdziemy także R'uustai - ceremonię łączenia dwóch osób, tworzącą swoiste więzi braterstwa (TNG: „Więzy braterstwa”). Według tradycji, "Syn Klingona staje się mężczyzną w dniu, kiedy po raz pierwszy unosi ostrze" (TNG: „Nowa ziemia”)

Kiedy jeden Klingon uderzy drugiego otwartą dłonią, oznacza to, iż wyzywa go do pojedynku na śmierć i życie. Wojownicy rozmawiają ze sobą w sposób wyniosły i dumny; nigdy nie szepczą ani nie zachowują dystansu pomiędzy sobą - są to bowiem oznaki zniewagi,(DS9: „Na krawędzi”)

Zmierzając na bitwę, Klingoni często śpiewają tradycyjne pieśni, co można interpretować jako prośba o wstawiennictwo Khaless'a, by zginąć 'dobrą śmiercią' podczas walki (DS9: „Żołnierze Imperium”)

Wybierając towarzysza życia, tradycją jest, by klingońska kobieta ugryzła samca w twarz i zasmakowała jego krwi (VOY: „Wrząca krew”). Córki Klingonów otrzymują, również zgodnie z tradycją, biżuterię zwaną jinaq, gdy tylko staną się na tyle dorosłe, by móc wybrać towarzysza (TNG: „Birthright, Part II”).

Więcej od Wikii

Losowa wiki